OVERWEGING ALLERHEILIGEN (HKP-VIERING), ST. MARTINUSPAROCHIE, ALMERE, 1 NOVEMBER 2009 (Mt. 25,14-29 en Mt. 25,31-46)(B)

Het waren roerige tijden toen. Aan het begin van onze jaartelling. De mensen zaten vaak diep in de problemen. Het land waarin zij leefden was bezet door de Romeinen en veel van de leiders van het volk heulden met die bezetters. Er werd veel belasting geheven. Grote prestigeprojecten van de leidende elite werden daarmee gefinancierd. En de kleine mensen, de kleine boertjes, de eenvoudige ambachtslieden moesten dat opbrengen. En elke mens probeerde dat op zijn eigen manier op te lossen. Er waren er die zich helemaal terugtrokken uit het gewone leven, zij gingen de woestijn in, zonderden zich af en leefden alleen met gelijkgestemden, met de mensen die ook zo zoals zij dachten. Anderen zochten de confrontatie, zij gingen in verzet, soms met geweld. En probeerden op die manier hun eigen leven en dat van hun kinderen langzaam aan te verbeteren.

Jezus koos voor een andere oplossing, of beter gezegd een andere richting, een andere weg. Hij vluchtte niet de woestijn in. Hij was er dus niet op uit om de problemen van zijn tijd te ontlopen en zijn kop in het zand te steken. Maar Hij koos ook niet voor geweld. Maar wat Hij dan wel wilde, was voor veel mensen een reden om Hem op te zoeken. En zo kwamen duizenden mensen op Hem af.

En nu heeft Jezus de tempel verlaten. De tempel is niet zo maar wat, het is het symbool van alles eigenlijk, van hun identiteit, van hun geschiedenis, van heel hun wezen. En van die tempel zegt Jezus dat hij compleet afgebroken zal worden; geen steen zal op de andere gelaten worden. Dat sloeg natuurlijk bij zijn leerlingen in als een bom, want ze waren zeer gehecht aan dat gebouw en aan de liturgie. En toen zei Jezus dat dat allemaal moet gebeuren en dat ze daar niet bang voor hoefden te zijn. En er gaan nog wel meer dingen gebeuren: het ene volk zal ten strijde trekken tegen het andere volk, er zal pest komen, aardbevingen, hongersnoden, noem maar op. De leerlingen en volgelingen van Jezus zouden ook vervolgd worden, in de gevangenis geworpen worden. Het ene zou nog verschrikkelijker zijn dan het andere. Het was allemaal geen lonkend vooruitzicht dat Jezus hen gaf. Maar, zei Jezus, ‘ Wie ten einde toe volhardt, die zal gered worden’. En laat je ondertussen geen zand in de ogen strooien door schijnchristussen en schijnprofeten, door charlatans en oplichters. Maar blijf waar je bent en blijf wie je bent!

‘ Weest waakzaam’, noemt Jezus dat. Weest waakzaam én doe wat je moet doen. Want ooit komt er een moment dat de balans wordt opgemaakt, dat je met je billen bloot moet. Je weet alleen niet wanneer. En daarom zegt Jezus: ‘Gelukkig de knecht die de heer bij zijn komst bezig ziet waarvoor hij hem had aangesteld’. Maar jammer voor de knecht die bij zichzelf dacht: ach, het duurt nog wel even voordat mijn heer terug komt, ik kan ondertussen nog wel wat leukere dingen gaan doen… ‘Dan zal de heer van die knecht komen op een dag waarop hij het niet verwacht en op een uur dat hij niet kent; en hij zal hem vierendelen en hem het lot doen delen van de huichelaars’. Weest dus waakzaam; gebruik je tijd, gebruik je talenten, gebruik je leven. Want je leeft maar een keer.

Dit is dus de achtergrond van de lezingen van deze avond. Als je je kansen niet grijpt, maar verprutst of laat liggen, dan wordt het niets. Dan wordt het niets met jou nu, niet met de omgeving waarin je leeft, maar ook niet later. Vandaar het verhaal van de talenten. Het maakt niet uit of je nu vijf, tien, honderd of slechts een talent hebt gekregen, als je ze maar gebruikt. Als je ze maar inzet, als je ze maar te gelde maakt en ten bate laat komen aan de wereld om je heen.
Het is vandaag Allerheiligen, het feest dat we niet hoeven te wanhopen, dat we niet bang moeten zijn dat wij er niet kunnen komen. Want vandaag vieren we dat mensen uit ons midden vast en zeker bij God zijn opgenomen. Dat mensen, die kort of lang geleden geleefd hebben, toentertijd in hun leven hun talenten ten volle hebben gebruikt. Voor de een was dat dit en voor een ander was dat dat. Zij zijn dus niet bij de pakken gaan neerzitten, maar hebben de handen uit de mouwen gestoken. Ze hebben gedaan, ja wat God hen vroeg. En wat dat bijvoorbeeld is, lazen we in het tweede gedeelte uit het evangelie. Hongerigen voeden, dorstigen te drinken geven, naakten kleden, zieken en gevangenen bezoeken. Zo hebben zij zich ingezet. Zo hebben zij de kracht die in hen was in dienst gesteld van de mensen en van de Kerk. Zij hebben om het populair te zeggen een high five gegeven. Zij wisten diep in hun hart dat God van hen hield, dat zij oké waren, daaraan hielden zij zich ook vast. Zij wisten welke kant zij op moesten gaan: Jezus achterna. Ze hoefden ook niet aan zichzelf te twijfelen, dat was ook helemaal niet nodig want God houdt van elke mens zoals hij is. En ze waren trouw: trouw aan hun opdracht en trouw aan God. En ondertussen gebruikten ze hun verstand.

Met het feest van Allerheiligen geven zij elkaar in de hemel een high five. Nu wij nog. Want er kan nog heel wat opbouw- en opbeurwerk verricht worden. We hebben allemaal op zijn tijd wel eens een schouderklopje nodig, een blik van verstandhouding, een high five. Om het vol te houden en om elkaar te bemoedigen. Geven wij elkaar daarom nu een high five.
Amen.